Przedszkolak

2. uzewnętrznianie stanów afektywnych (np. poprzez płacz, krzyk, rzucanie się na ziemię), które u przedszkolaków charakteryzuje się dużą intensywnością i stanowi komunikat o braku umiejętności poradzenia sobie z sytuacją.
3. podstawowa forma aktywności w wieku przedszkolnym, na której bazują wczesne, nietrwałe przyjaźnie; jednocześnie najczęstsze podłoże wybuchu konfliktów (zwykle o przedmioty) w grupie pięciolatków.
4. silna, biologiczna potrzeba aktywności fizycznej charakterystyczna dla wieku przedszkolnego, determinująca bardzo wysoką ruchliwość motoryczną i warunkująca prawidłowy rozwój dziecka.
6. pierwszy etap w rozwoju pojęcia płci (ok. 2. r.ż.) rozumiany jako wewnętrzne poczucie przynależności do danej płci społeczno-kulturowej; moment, w którym dziecko zaczyna prawidłowo nazywać płeć własną i innych.
8. kluczowy proces neurobiologiczny polegający na stopniowej eliminacji połączeń neuronalnych, które nie są przez dziecko używane w toku zdobywania doświadczeń, co optymalizuje pracę mózgu.
9. zachodzący w dzieciństwie proces tworzenia osłonki izolacyjnej wokół włókien nerwowych (m.in. w płatach czołowych), która przyspiesza przepływ impulsów i warunkuje lepszą kontrolę emocji oraz koordynację.

1. sfera rozwoju warunkująca niezależność dziecka, której wysokimi wskaźnikami w wieku przedszkolnym są m.in. umiejętność prawidłowego posługiwania się sztućcami, zapinanie guzików oraz odróżnianie przodu i tyłu ubrania.
4. trzeci etap rozwoju pojęcia płci (ok. 6.–7. r.ż.), w którym dziecko w pełni rozumie, że przynależność do danej płci jest cechą trwałą i niezależną od czynników zewnętrznych (np. ubiór, fryzura).
5. strategia rozwiązywania konfliktów społecznych, do której zdolne są dzieci 6- i 7-letnie; wymaga intencji pogodzenia się oraz uwzględnienia perspektywy i potrzeb obu stron
6. mechanizm z teorii społecznego uczenia się (A. Bandury) polegający na upodabnianiu się dziecka do osoby znaczącej (np. rodzica) poprzez przejmowanie jej zachowań, utrwalany przez system wzmocnień społecznych.
7. zjawisko polegające na podawaniu płaczącemu dziecku smartfona lub tabletu w celu natychmiastowego stłumienia trudnych emocji przez silne bodźce, co blokuje u niego naukę radzenia sobie z frustracją.